Vroeger met zijn allen naar de kerk, een kruisje, een weesgegroetje alle heren in hun mooiste pak, alle dames met hun mooiste hoedje.
Met zijn vijven dachten wij, als we niet gaan staat ons vader misschien wel te kijven, we zullen toch nog maar even schijnheilgen blijven.
Elke keer de vraag, elke keer moeten vertellen, wat was het deze keer in de preek, het hield voor geen van ons allen enige steek.
Een snood plan gingen wij met broers en zussen beramen, wij zouden er wel iets op vinden om niet steeds te moeten bidden, voor ons was het over en uit, amen.
Snugger dat wij waren, we zouden dit varkentje wel een wassen, alles naar de hand zetten en het zonder weerga deftig en eensgezind klaren
Het stoelgeld verdween voor eeuwig in onze zak, eindelijk snoepjes gaan kopen " in het Grotteke' een winkeltje gerund door "Jef klak"
Ieder had zijn deel in het plan, de omerta was "heilig", niemand zou ook ooit maar iets zeggen, wij moesten onze muntjes meer dan goed beleggen.
Simpel, maar zeer vindingrijk, jaren hebben wij het steeds geflikt, ons idee was briljant en niemand voelde zich ook maar ambetant.
Ieder op toer zondag naar de kerk, de andere gingen ondertussen spelen en ravotten of tegen een balleke shotten, ons konden ze niet bedotten.
Op het einde van de mis, die ene, iedereen eens grondig briefen over wat god ons via zijn dienders nu had te verkondigen, haha en wij maar zondigen.
Broers en zussen waren het wel meer dan eens, meer dan oneens, maar voor ons een hak te zetten moest je van ver komen, dan was je best geen al te slome.
Dit zijn dingen die het leven vrolijk maken, niet te veel afvragen, niet teveel lullen, neen eens ondeugend je ouders hun zakken even vullen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten