Ooit ging ik als kleine sloeber op jacht naar jonge vlinders, na een tijdje gaf ik ze terug hun vrijheid.
Mama zei me, ooit zal je ontzettend veel kriebels ervaren en vlinders in je buik willen bewaren.
Als achtjarige keek ik haar verwonderd aan, maar ja mama's weten wel alles van de dieren en hun bestaan.
Elke dag zat ik met mijn vlindernet op het toilet, iedereen maar kloppen en ik uren roepen,'t is bezet
Na enige weken hield ik voor bekeken, een hondje kwam in huis, daar kon ik tenminste op rekenen.
Enige jaren later, wist ik wat mijn moeder bedoelde, een meisje zo mooi, dat was mijn prooi.
Wat verlegen een handje geven, kriebels overal, maar ik was tot haar grote spijt meer verliefd op mijn voetbal
Jaren zijn nu weeral verstreken, vlinders kwamen nog meermaals op mijn amoureuze pad
Dikwijls dacht ik, wat is dit toch ontzettend fijn, tot ze nogmaals snel dood bleken te zijn.
Dieren zijn nog altijd mijn ding, een mooie poes, een vertederende muis zelfs incluis.
Ik dacht, die vlinders blijken mij te haten, maar niet zo lang geleden zag ik, verdorie mijn netje zit vol gaten
Ik begin het stilaan te begrijpen, het zijn niet die rupsen, het is de liefde die heel zachtjes moet rijpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten