Wind, aarde en vuur, zo mooi, ook zoveel kracht wat is het dikwijls toch een pracht.
Het schenkt ons vreugde, het maakt ons soms week, romantisch, teder en ontzettend zacht.
Een mooie dag aan het strand, spelen met de baren, het water dat streelt door de haren.
Een zwoele avond aan een kampvuur, de warmte van de vlammen, de maan die naar je lacht.
Dan die kracht, een schok, een golf, een verwoestende vloed, velen hadden dit waarschijnlijk niet vermoed.
Heel ver weg, wat kan ik doen op de pijn wat te helen, daarom wil ik met alle betrokkene dit gedichtje delen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten