Vroeger moesten wij verplicht elke week gaan biechten Dikwijls dacht ik, verdomme, kunnen jullie die pijlen niet op iets gezelliger richten. Van alles maar bedenken, welke leugen zal ik hen nu weer schenken? Heb ik gevloekt, was ik stout, heb ik mijn zussen gepest of moet ik vertellen van het verstoppen van die vervelende bretellen. Was het moment weer daar, ik zei uiteindelijk steeds het zelfde want vertrouwde die Charels voor geen haar. En Jan wat heb je te vertellen, ik dacht zwijgen over da vloeken en die bretellen. Uiteindelijk werd het voor mij routine en kon ik zonder problemen mijn boete doening gezellig innen. Zoveel weesgegroetjes en onze vaders, wat waren ze dan toch gelukkig die stijve paters Ik pikte elke week zogezegd chocolade daar kruiste het heiligdom één van mijn vrolijke paden. Op een dag kwam het uit, vader was geen directeur van het alom gekende Callebout. Ik kreeg deftig naar mijn vijs, maar wonder boven wonder, ik was zo trots al kreeg ik de eerste prijs. In mijn dromen, boven fier op het schavot en alle mensen maar huilen en hun neus vol met.....Suiker heeft toen de chocolade vervangen, maar dat verhaaltje over Tienen diende ook niet echt heel goed mijn belangen.Uiteindelijk veranderde de parochie van pastoor en was deze al tevreden dat ik niet kwam zingen in het koor. Nu was voor mij het biechten, zoals een reisje naar de zon, toch ene die mijn grapjes verdragen kon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten