Een hobbelig pad, een weg vol kuilen, één moment bepaalde een andere richting.
Een bergtop leek nog maar een heuvel, een bos, waren nog maar enkele bomen.
Een woeste zee, veranderde in een waterplas, met hier en daar een felle golfslag.
Waarom toch dat bos opzoeken, waarom die bergtop toch nodeloos beklimmen.
Met een gammel bootje, onbeheerst blind varen in een uitgestrekte wilde oceaan.
Een vlakke weg verlaten, een pad vol rozen negeren, elke bloem laten verwelken.
Een hobbelig pad, een weg vol kuilen, een diepe kloof, ik zou wel kunnen huilen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten